Sinds een aantal maanden zijn er in mijn hoofd allerlei dingen aan het verschuiven.

Ik kijk anders naar mezelf en naar mijn lichaam.

Toen het warm was droeg ik makkelijker jurkjes of shirts zonder een vestje of een jasje erover en deed ik zelfs soms mijn legging uit en liet mijn jurkjes lekkeren wapperen.
Bij een bezoek aan de sauna was ik niet meer steeds panisch op zoek naar een haakje zo dicht mogelijk bij het bad of de sauna, zodat ik mezelf meteen kon bedekken als ik eruit kwam.
Ik krijg ook steeds vaker complimenten dat ik er goed uitzie en ik voel dat ik meer zelfvertrouwen uitstraal.
Komt dit allemaal omdat ik heel veel kilo’s kwijt ben geraakt? Nee!

Het is omdat ik me sinds korte tijd besef dat ik dik ben.

Als ik dit deel met mensen om me heen kijken ze me verbaasd aan.

Hoezo, kom ik er nu achter dat ik dik ben?
Ik heb al vanaf mijn puberteit overgewicht en ik ben in de loop van mijn volwassen leven steeds wat meer aangekomen. De zwangerschap van onze twee prachtige meiden hebben het laatste zetje gegeven naar ernstig overgewicht. Toen ik de moed had om mijn weegschaal tevoorschijn te halen, na er misschien wel jaren niet meer op te hebben gedurfd….bleek ik op een haar na 120 kilo te wegen.

Als je zo dik bent….verwacht je dat je dit wel van jezelf weet.

Hoe zit dat?
Natuurlijk, op een bepaald niveau weet ik dat ik dat ik dik ben. Ik schrik elke keer als ik een foto of een filmpje van mezelf zie. Mijn kledingmaat schuift steeds weer een stapje naar boven op. Als ik een trap oploop voel ik allerlei krachten die me naar beneden willen trekken. Toch kan ik al die informatie heel snel wegstoppen in een laatje wat ik dan op slot doe.

Ik ben er namelijk ook achter gekomen dat ik me al een groot deel van mijn leven aan het verstoppen ben.

Ik probeer me onzichtbaar te maken, zodat ik niet gekwetst zal worden. Afgelopen juni deed ik een coachingsweekend waarbij we een levensverhaal moesten schrijven. Nu heb ik misschien al wel meer dan tien keer mijn levensverhaal moeten schrijven in mijn opleiding psychologie en voor therapieën die ik heb gevolgd. Ik verwachtte dan ook niet echt nieuwe inzichten.

Het besef kwam echter keihard binnen dat eten, vanaf mijn jeugd, mijn manier is geworden om mezelf te omhullen met vet zodat ik niet kan worden gezien en geraakt.

Weer een kronkel in mijn brein die zo onlogisch is, want als je dik bent, ben je juist extra zichtbaar. Mensen zien je als afwijkend, kijken naar je en hebben een mening over je. Dat is in elk geval mijn ervaring.
Mijn gewicht is echter mijn excuus geworden waarom ik toch niet succesvol kan zijn in het leven. Ik heb allerlei smoesjes om uitdagingen niet aan te gaan. Want het zal me toch niet lukken. Want mijn gewicht zit me in de weg.

Liever trek ik me terug in mijn veilige omgeving, op de bank, met mijn voetjes omhoog.

En dan maak ik plannen voor mijn toekomst die ik daarna meteen weer afserveer als onhaalbaar, omdat er allemaal beren op de weg staan die me tegenhouden om in beweging te komen.

Sinds ik mijn baan in 2014 kwijtraakte ben ik, naast het moeder zijn, bijna alleen nog maar bezig geweest met plannen maken. Om ze daarna meteen te saboteren. En begon ik steeds meer van mezelf te walgen.
En dan kom ik er op een bepaald moment niet meer onderuit; het wordt me duidelijk dat ik al heel lange tijd niet goed voor mijn lichaam zorg en ik mijn lichaam niet respecteer voor wat het is.
Ik kan er voor kiezen om zo door te gaan. Om mijn lichaam te ontkennen en te mishandelen door slecht te eten en veel te zitten en te hangen.

Of ik kan er nu voor kiezen om een verschil voor mezelf te gaan maken.

Dat laatste voelt als de enige optie. Dus kom ik langzaam in beweging. Het wandelen en  fietsen in de natuur is stap voor stap een gewoonte geworden. Ook ben ik mijn eetpatroon aan het aanpassen. Uit aan het vinden wat de manier van eten is die voor mij werkt en die ik langere tijd vol kan houden.

En ik heb besloten om me voortaan niet meer te verstoppen.

De laatjes gaan open, ik wil met mensen gaan delen over wat me bezig houdt en welke weg ik aan het gaan ben. Deze blogpagina is een ultiem voorbeeld van mezelf laten zien. Ook al vind ik het doodeng om mezelf zo, in al mijn kwetsbaarheid, naar buiten te brengen. Ik voel dat het mij kan ondersteunen in de weg die ik aan het gaan ben.

Ik zie het delen als extra stok achter de deur om te blijven zien dat ik het waard ben om in mezelf te geloven.

En ik wil dat we ons in elkaar kunnen herkennen en elkaar kunnen ondersteunen in het zijn van ons stralende zelf, onafhankelijk van hoe we eruit zien.

Welk deel van jouzelf stop jij steeds in een laatje?

Ik vind het superfijn als je een reactie achter laat.